CabrioChallenge

Vandaag rijden er in uitgelaten stemming twintig cabrio’s in colonnes de kantoorkolossen van Peking tegemoet. Een klein aantal lekke banden van de Lotus en de MG, gekneusde velgen van de Mini, ingedeukte onderstellen van de Volvo en een comateuze radiateur van de Peugeot weerhielden ons er niet van de zeven tijdzones naar het Oosten te rijden. Het moet ongetwijfeld een idioot gezicht zijn geweest, want iedereen lijkt tot nu toe geen andere emotie dan medelijden te hebben met een stelletje avonturiers dat in een cabrio de halve aarde probeert te doorkruisen.

Want leg maar eens uit waarom het leuk is met een auto zonder dak vijf weken lang zitvlees te kweken op de stoelverwarming. In Nederland zijn er wel genoeg andere autoliefhebbers die er warm voor zouden lopen, maar in de landen waar wij doorheen komen zijn we de primeur. De lokale tv staat direct op de stoep terwijl de politie-escorte ons met loeiende sirenes maar al te graag van grenspost naar de binnenstad begeleidt. De stickers op onze auto’s trotseren onderweg alle taalbarrières. Russisch, Mongools Chinees, en straks, Vietnamees, Thais of Maleisisch, het maakt niet uit, iedereen kan de stippellijn op de wereldkaart zien van Amsterdam naar Singapore. Het einddoel is duidelijk, maar de motivatie achter deze krankzinnige rit valt op geen sticker uit te beelden.

Voor de mensen die we tegenkomen blijven we krankzinnige Duitsers (!) die hun tijd niet beter weten te besteden. Want waarom zou je bij min vijf graden in de zesde versnelling door de taiga van Siberië willen rijden? Waarom zou je ‘s nachts het risico willen lopen te verdwalen of vast te komen zitten op de onverharde wegen in de Gobiwoestijn? Waarschijnlijk schuilt het antwoord in de uitdaging. Een explosie aan prikkels van mensen, kleuren, culturen en geuren. Een uitdaging waar het dak er letterlijk en figuurlijk van afgaat bij de deelnemers. De grijns op het gezicht van hordes mensen die zich elke ochtend voor het hotel verzamelen, verraadt dat ze ons niet voor vol aanzien, evenmin als de auto’s waarmee we hun land bereizen. Dat een auto zonder dak maar een halve auto is, is de enige conclusie die je kan trekken uit de oprecht verbaasde blikken van de Chinezen.

Met ruim tienduizend kilometers achter de kiezen, met winterbanden die ons door de haarspeldbochten rond het Baikalmeer in Siberië hebben geholpen en met het zand van de Gobiwoestijn tussen alle kieren en naden van het interieur van de auto’s toeteren we vandaag onze weg naar hartje Bejing en morgen naar vele andere uitdagingen die nog gaan volgen in Vietnam en Laos. Voor het onwaarschijnlijke geval dat u al een vakantiebestemming had uitgezocht kan ik deze manier van reizen meer dan van harte aanbevelen. Al moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat een driedubbele muts op je kop met een dikke laag sunblock op je gezicht geen charmante vakantiefoto’s oplevert.