Het is de 2de rustdag in Beijing. Heerlijk geslapen, goed ontbeten en nu tijd om jullie te vertellen wat hier allemaal is gebeurd: veel!

Baikalmeer-Ulan Ude: Staat me alweer weinig van bij. Time flies when you're having fun. Eerst rijden we lang langs het Baikalmeer dat er werkelijk prachtig bij ligt. Wel wat nat met regen/sneeuw, maar dat levert mooie plaatjes op. Die middag rijden we op met Erik en Rob van de PT Cruiser, en we lunchen heerlijk met een gerookt (Baikal-)visje dat we langs de weg kopen van een paar dames. Het visje wordt vakkundig door ons gefileerd op de motorkap van de PT-Cruiser en we smullen. Ulan Ude is de laatste Russische plaats die we aandoen. Het is een smeltkroes van meerdere culturen/rassen (Russen, Mongolen, Oezbeken, Chinezen, etc.) de trans-siberie-lijn splitst zich daar in een vertakking naar Peking en een vertakking naar Wladiwostok (wie herinnert zich dat niet van de lagere school topografielessen??). Om alvast aan de dingen die gaan komen te wennen, eten we in Ulan Ude alvast bij " De Chinees". De volgende ochtend hebben we ons laatste ontbijt en gelukkig doet de serveerster dat in stijl: zo nors als maar kan, ongelooflijk.

Dan van Ulan Ude naar Ulan Bator in Mongolië. Het stukje Rusland dat we nog door moeten is erg mooi om te rijden. Mooi heuvelachtig en de MG snort ons moeiteloos naar boven. In de buurt van de grens moeten we stoppen omdat er een konvooi tanks komt langsrazen: erg leuk om wat van dat 'oude Rusland' mee te krijgen: overal armoede en geen cent om een fatsoenlijke tractor in elkaar te zetten, maar wel alles in het werk zetten om 'ons prachtige land te verdedigen tegen kwade landen!'
Helemaal raar als je bedenkt dat de Mongolen aan de andere kant van de grens op paarden zitten....

De grensovergang is een speciale: we belanden 'en group' bij de grens, we moeten zorgen dat we als groep worden doorgelaten. Er staan tal van Mongolen voor te dringen wat af en toe wat spannende momenten geeft; wij zijn wel met erg grote Hollanders, maar zij zijn met erg veel... De grensovergang op zich (echt langs de controles) is fantastisch: aan de Russische zijde worden weer tal van stemples gezet en moet je zinloos je auto 30 cm verplaatsen (puur om hun gezag te laten gelden), wordt er niet gelachen en straalt de troosteloosheid ervan af, en zodra je bij de Mongolen arriveert, is het eerste wat ze zeggen "Welcome to Mongolia!" We kunnen de douanebeambte wel kussen, zoveel liefde van een overheidsdienaar. Ook daar moeten stempels worden gezet, maar alles gebeurt met een glimlach, heerlijk.

Al met al heeft het wachten voor de grens toch wel veel tijd in beslag
genomen: we waren er om 12:30 uur, en om 20:30 uur rijden we aan de andere kant weg. en dan moeten we nog naar Ulan Bator, een flink aantal km's verder. Gelukkig hebben we de I-pod, en die loopt via een etherfrequentie, zodat ook de auto's om ons heen kunnen afstemmen op 'Radio Froger'. Dit is nu een begrip geworden, we doen zelfs aan verzoekjes... Uiteindelijk komen we om 02:30 aan bij ons hotel. dit is echter geen hotel, maar een tentenkamp 60 km buiten Ulan Bator van Tiara-Tours (de regelaars van deze reis). Fantastische ontvangst:
heerlijk eten en een prachtig optreden van typische Mongoolse muziek:
en dat dan om 3 uur 's nachts, we genieten. Na nog een paar wodkaatjes naar bed: in de tent: dat is zo'n mooie grote ronde Ger-tent waar een houtgestookte kachel in staat, geweldig. We slapen met pa en zoon Beukert, erg veel gelachen, en het opstoken van de kachel gebeurt iets te enthousiast waardoor we in slaap vallen met een tent wat 50 graden Celsius en de deur van de tent openstaat.

Bij het krieken van de dag naar buiten: nu zien we Mongolië pas echt, we kwamen immers in het donker aan: geweldig, wat een landschap. Lijkt zo uit een cowboy-film te komen. De rit die nu voor de komende 2 dagen op het program staat is een speciale: de Gobi-woestijn, met halverwege een overnachting in een half verlaten stadje (uit diezelfde cowboyfilm). Omdat de afstanden mee vallen en de lokale dorpsgek vertelde dat de woestijn makkelijk te rijden zou zijn in 4-5 uur, gaan we met een aantal auto's (5) eerst nog even terug naar Ulan Bator (de rest is al rond 10:00 vertrokken, rechtsreeks naar het eindpunt van die dag). Daar cultureel gedaan, we rijden daar om 15:00 uur weg. Dan nog een stukje rijden van slechts 450 km....

Prima te rijden weg, tot we om 17:30 een hapje gaan eten. En dan gebeurt het: we rijden daar weg, en na 3 km houdt de weg gewoon op in het zand. je denkt eerst van, hier klopt iets niet, we moeten nog 250 km, wat is dit voor grap? en dan realiseer je je dat je nu zelf mag gaan meespelen in die cowboyfilm. Er ligt 1 grote zandbak met stenen voor je, en er lopen wat paden doorheen, maar je hebt geen flauw idee van welk pad je moet nemen, en af en toe eindigen paden ook weer in het niets... De eerste km's zijn prachtig: een avondzonnetje maakt alles prachtig mooi, maar als de duisternis invalt, wordt het toch een ander verhaal. Het verhaal van Eric Crama (officiele Auto-visie-stuk) beschrijft het helemaal prima: je ziet allemaal dingen die er helemaal niet zijn. Je denkt steeds dat je door een bos rijdt, maar dat is er helemaal niet. Achter elkaar aan rijden, goed op elkaar letten, kijken waar je voorganger opeens omhoog wordt gelanceerd, dat proberen te ontwijken, niet vast komen te zitten, stofhappen, benzine die opraakt, geweldig! De eerste deelnemer die avond kwam om 18:45 aan, toen hadden wij nog 230 km voor de boeg! We zijn eventjes verdwaald, maar uiteindelijk toch nog in een soort recordtijd om 02:30 uur aangekomen.
Wel wat hachelijke momenten beleeft, maar dat hoort ook in de woestijn.
Andere deelnemers hebben het zwaarder gehad: een groepje van 8 auto's heeft bijna moeten overnachten in de woestijn (verdwaald en vast in het zand), maar die hebben gelukkig met lampsignalen een vrachtwagen kunnen aanhouden de hen gered heeft. De Peugeot 307 heeft een klapper gemaakt en de voorkant in puin gereden: de radiateur is lek.

Het 'hotelletje' waar we slapen is zo weggelopen uit de set van een Mad Max film: oude zooi, alleen koud water, en de wasbak niet aanraken anders valt ie eraf.

Volgende ochtend had iedereen het dus goed begrepen: er stond nu 530 km op het program, met weer 250 km woestijn.

De start verloopt wat chaotisch: de 307 is nog aan het klussen als de rest vertrekt, terwijl we toch echt met z'n allen zouden vertrekken.
Nobel als we zijn besluiten we op hen te wachten en met hen trachten de groep in te halen. Buiten het dorp (na 2 km) wordt dit al lastig, de woestijn begint dan al: in de verte zie we links een grote stofwolk, rechts ook. Ik meen een auto van ons te herkennen we geven een kwartier volgas, en dan blijkt dat we goed gegokt hebben (of dat ik hele goede ogen heb). We besluiten die dag met de “Peugeit” op te rijden: die kan wel wat morele steun gebruiken. Ze lekken nog steeds en hebben zoveel water meegenomen als mee kon. Zie voor het volledige verhaal hun site, daar zullen wij ook wel in genoemd worden. Onderweg prachtige vergezichten, wilde paarden en kamelen. En hier en daar wat vergane skeletten om het cowboy-verhaal te completeren.

Die dag heerlijk achteraan gereden. Het veld rijdt (naar onze mening) erg traag, iedere hobbel wordt omzichtig genomen terwijl wij er liever gewoon met een rotgang overheen denderen. Je hebt dan wel af een toe een klap, maar het schiet wel op! We knallen dus af en toe naar de groep toe, om dan 10 minuten stil te staan, en dat dan weer van voren af aan. Geeft ons wel de mogelijkheid om mooie plaatjes te schieten. Op een bepaald moment begint de MG wat te sputteren: blijkt dat er vocht in de verdeler is gekomen: even goed schoonmaken, en na 15 minuutjes rijden we weer verder, motortje snort heerlijk. En zo rijden we de woestijn weer uit. Fantastische ervaring, 2 dagen gewoon zoals je bij Parijs-Dakar ziet, had niet gedacht dat het zo mooi zou zijn.

Dan volgt direct de grensovergang: dit heeft Tiara-Tours perfect geregeld, en voor we het weten zijn we erdoor, met allemaal zeer vriendelijke mensen (rond 19:00 uur). We eten in de eerste stad bij de grens (sambal bij?), en het smaakt fantastisch: na in rusland vnl.
schnitzels te hebben gegeten, is dit een waar feestmaal (incl. draaiplateau!). Dan nog 350 km naar Jining. Dat is nog een lange zit.
Iedereen valt ongeveer in slaap achter het stuur na deze 3 enerverende en lange dagen, het wordt weer erg koud (we rijden immers nog steeds
open!) en opeens ligt er weer sneeuw langs de weg. We rijden een zeer stil Jining binnen (ja, logisch, het is weer 02:45 uur), snel douchen (woestijnzand van 2 dagen) en gebroken naar bed.

De volgende dag (gisteren) Jining-Beijing. Slechts 450 km snelweg, onder begeleiding in colonne, vertrek om 10:00 uur dus we verwachten in het beging van de middag in Peking te zijn. Frans stapt in bij de Auto-visie Pathfinder, en ik krijg gezelschap van Rob Hamming, de journalist van de Telegraaf, die de hele dag zal meerijden (en ook zelf een stukje zal sturen). Uiteraard loopt ook dit anders, en uiteindelijk arriveren we om 21:15 bij het hotel. En daar is het weer een compleet andere wereld dan de afgelopen 3 weken: we zitten in een giga 5-sterren hotel in het midden van de stad, een draaiend restaurant op de 28ste
(!!!!!!) verdieping, uitzicht over de stad, sushi (zoveel je wilt), alles, alles, alles in overvloed. Zit nu in het 'business center' dit verhaaltje te typen, met om me heen vergaderruimtes etc.

Straks proberen de auto wat te fatsoeneren, vanmiddag een bezoekje aan de muur en misschien straks nog tijd om naar de verboden stad te gaan.

En opeens realiseer je je dat je dit dan toch verdorie, zonder problemen, maar met z'n tweeën en een mooi oud autootje hebt geflikt!

Groet vanuit een (voor ons) warm Peking,

Fred & Frans.