Dagverslagen archief
Ulaan Baatar, voor de Mongoliërs UB, was mooi om mee te maken. Een stad die erg Sovjet aandoet, maar ook vooruit wil en dat blijkt uit alles. Niet in de laatste plaats tijdens een prachtig besloten feest waar we waren uitgenodigd. Veel jonge mensen, dj’s en dansen tot in de late uurtjes.
Ik verlaat de stad om Magda, die oude vriendin, een bezoek te brengen. De regen tovert Mongolië om tot een melancholische mengelmoes van de Schotse hooglanden en vlakten van Siberië. We rijden vroeg de stad uit en handelaren met een overlading aan schapenwol komen ons tegemoet op weg naar de markt. Na ruim 200 kilometer sla ik af naar de tweede stad van Mongolië, Edernet. Hier ontmoeten we Magda die al ruim 12,5 jaar in Mongolië woont en werkt. We komen bij, in haar Hollands ingerichte Lenin appartement en doen ons tegoed aan een kop goede thee. Het is lang geleden dat we elkaar gezien hebben en natuurlijk bekijken we haar levenswerk. Op een steenworp afstand is “haar” schooltje waar dagelijks 24 gehandicapte kinderen worden opgevangen, onderwezen en begeleid. Inmiddels heeft zij 8 collega’s opgeleid om samen met hen deze kinderen een menswaardig bestaan te geven. Niet alleen op school, maar ook door een bezoekprogramma aan gehandicapte kinderen thuis, worden de kinderen essentiële zaken bijgebracht. Het is mooi om te zien dat iemand met zoveel toewijding en enthousiasme ondergeschikte kinderen van een arme, harde, maar zoals reeds opgemerkt opkomende maatschappij in bescherming neemt. Oprecht schrijnend om te horen dat ze ondanks het zeer beperkte budget van € 29.000 per jaar het komende jaar waarschijnlijk als gevolg van gebrek aan baten de deuren moet sluiten. En realist als ze is, wenst ze continuïteit en niet ieder half jaar struikelend verder. De overheid springt niet bij, zij hebben reeds het gebouw, de elektra en de verwarming voor hun rekening genomen. Maar het moet toch mogelijk zijn een aantal bedrijven of mensen te vinden die voor minimaal 5 jaar een toezegging wensen te doen? Mail me, en ik regel het!
De school van Magda
Het klaslokaal
We nemen afscheid en zetten koers naar de grens. Net voor het donker parkeren we onze Niva als eerste auto tegen het hek van de douane aan, een voor 50.000 Turgrut gekocht plekje (€ 31,00). We slapen in één van slechte hotels die ik ooit heb meegemaakt. Grenshandelaren lopen in en uit, en de Vodka uit de gekochte Khingis fles blijkt niet echt te zijn. Het brand in de keel, zelfs als hij slechts wordt gebruikt voor het poetsen van de tanden. Omdat niets aanraakbaar is zonder onherstelbare gezondheidsschade op te lopen...
Oeps...
Dringen bij de grens
Welkom in Rusland
Op Russische bodem voelt het allemaal weer een beetje vertrouwd. We stomen op naar Ulan Ude waar we weldra op het terras aan een gewone biefstuk zitten. Een goed getapt biertje maakt het compleet en terugkijkend was deze fieldtrip bittere noodzaak. Maar ook de bevestiging dat de TokioChallenge weer een hele mooie zal worden. Ik kan bijna niet wachten tot september!
Het plein in Ulan Ude
Ulan Ude
Morgen zetten we koers richting het westen om in 4 dagen weer in Novosibirsk aan te komen. Nog even samen 4 dagen genieten van Rusland en natuurlijk pikken we halverwege de finale mee!