Archivo diaros
De accommodatie in Chachorinsk is een echte Challenge accommodatie. Eén waar je eigenlijk een nachtje langer zou willen blijven...
Maar we moeten door. Ik neem afscheid van de beroemdste Mongoliër, de worstelaar Asa, en via het klooster rijden we de voormalige hoofdstad van het groot Mongoolse rijk uit.
De weg is prima te doen, af en toe een diep gat maar het blijft Mongolië. De 350 kilometer naar Ulaan Baatar verlopen voorspoedig. Na ruim 5 uur ontwaren we een grote stad vanuit het grote niets dat Mongolië heet. Ruim een derde van de bevolking woont in deze stad die de laatste 7 jaar is geëxplodeerd. De bevolking is met 600.000 toegenomen en dat is overal merkbaar. Het verkeer is een volledige chaos. Het duurt ons een uur om überhaupt de stad in te komen. Wat een verschil ook met 3 jaar geleden toen de EurAsia Challenge deze stad bezocht. In mijn herinnering hadden we destijds helemaal geen last van vastlopend verkeer en bestond Ulaan Baatar slechts uit een plein en een warenhuis.
Ik baan me al claxonerend een weg door de chaos. De hitte is verlammend en na een zoektocht naar het beste hotel komen we terecht in het Kempinski. Wat een verademing! Maar ook hier is duidelijk dat we in Mongolië zijn. Watertoevoer, temperatuur van de douche, het is allemaal onvoorspelbaar. Maar goed, een bed met een echt matras en een douche waarbij je niet geëlektrocuteerd wordt is een ongekende luxe na ruim een week Mongolië.
Zelfs hier... een elektrische auto!
Ik heb in de stad met diverse mensen afspraken gemaakt. Onder andere over de mogelijkheid van oost Mongolië. Na alle informatie en ervaring naast elkaar gelegd te hebben is maar een conclusie mogelijk, het oosten is een no go. We zullen dus tijdens de TokioChallenge kiezen voor de (prachtige) noordelijk route en via Ulan-Ude in Rusland afbuigen naar het oosten richting Vladivostok.
Wat een luxe!
Samen met nog een handjevol Nederlanders wordt midden in de nacht de halve finale gekeken. Vermoeid stap ik tegen 6 uur ’s ochtends m’n bed in...
De blik is nu gericht op Ulan-Ude. Maar niet voordat ik een vriendin uit het verleden in Edernet bezocht heb die daar uit overtuiging haar uiterste best doet om het leven van een aantal gehandicapte Mongoolse kinderen aangenamer te maken.
Het volgende en laatste verslag vanuit Ulan-Ude!