Archivo diaros
Vandaag komt er een eind aan de onverharde weg. De moeilijkste stukken lijken achten me te liggen, maar het vertrek uit Bayanchongor stuit direct op een moeilijk stuk. Er wordt aan de weg gewerkt en de brug is niet te gebruiken. Door het water is de enige optie. De Niva doorstaat natuurlijk deze proef, maar belangrijker is of de 350Z het ook zou kunnen...
Ik heb het tempo er goed in zitten, de onverharde paden wennen, maar de Niva is een lastig te rijden auto. Zeker nu de linker achterremcilinder het begeven heeft dienen rem- en stuurbewegingen voorzichtig uitgevoerd te worden. Maar hoe kun je voorzichtig zijn in dit terrein? Een bijna onmogelijke opgave en ik zal moeten vertrouwen op m’n eigen stuurmanskunsten om de kleine terreinauto op de weg te houden. Af en toe lijkt de achterkant de voorkant in te willen halen en stuurbewegingen mogen nooit abrupt zijn. Dan tilt de auto 2 wielen op en met de volgende kuil, steen of diepe geul in het vooruitzicht is dan verre van wenselijk...
De omgeving blijft bijzonder. Het is veel groener geworden en in plaats van langs de bergen, rijden we er nu weer overheen. Het verkeersaanbod is ontzetten laag, maar toch bespeur ik een toename nu we meer richting de hoofdstad Ulaan Baatar komen. Bijna ieder moment is er wel een auto in het gezichtsveld te bekennen. Ook al rijdt deze vaak kilometers verderop, de stofwolk is op grote afstand te zien. Ik bemerk een gehucht aan de horizon, maar kan me niet voorstellen dat dit de volgende nederzetting is. Ik schat de afstand om maximaal 8 kilometer, maar bij aankomst blijkt meer dan 40 kilometer afgelegd te zijn...
Na in 4 uur 200 kilometer te hebben afgelegd komen we aan in Arvaikheer, een prima plek om een lunch te nemen. Tijdens de lunch barst het noodweer los en binnen enkele momenten stijgt het water in de straten van deze “stad”. We moeten door, maar de Niva wil niets meer, shit ik heb de verlichting laten branden... In de stromende regen vinden we iemand bereid om de startkabels te hanteren en we zijn weer onderweg. Ditmaal op asfalt, een aangenaam cadeautje. Kilometers verstrijken, maar asfalt in Mongolië is niet het asfalt van west Europa. Kilometers gaat het goed totdat uit het niets grote gaten in het zwarte biljartlaken opdoemen. Ik realiseer me dat het gevaar vooral in deze gaten zit. Even een moment van onoplettendheid, even verder dan 30 meter voor je uitkijken en je bent uit koers en uit de Challenge...
Na ruim 50 kilometer verlaat ik het asfalt om binnendoor naar Charchorin te rijden. Voor het laatst een onverharde weg, voor het laatst een rivieroversteek, maar wat blijkt deze route weer bijzonder! We komen aan in de voormalige hoofdstad van het groot Mongoolse rijk en ontwaren een vorm van toerisme. Overal Ger tentenkampen en zowaar een redelijk hotel. We bezoeken de meeste van de kampen en kiezen voor een bijzonder kamp waar we alle stof van de afgelopen week van ons afspoelen.
Dan komen de kaarten op tafel en onder het genot van een koud biertje spreken we alle ervaringen door. Morgen over asfalt naar Ulaan Baatar, morgen overleg met Addie Schiphorst, de minister van toerisme en diverse mensen die het oosten van Mongolië goed kennen. Alhoewel ik nu al weet dat het oosten waarschijnlijk een no go is. Vele berichten hebben mij de afgelopen dagen bereikt en gecombineerd met m’n ervaringen van de afgelopen week zal het oosten een brug te ver zijn. Gelukkig is het alternatief is ook erg aansprekend!
Het zal zwaar worden, vooral voor de cabrio’s. 4x4 auto’s hebben een grote voorsprong in dit terrein, maar de Niva heeft niet eenmaal haar 4 wielaandrijving hoeven inschakelen. En als de in Mongolië populaire Hyundai Excel, die overal op de route is waargenomen, deze tocht kan volbrengen kunnen de Tokio Challengers het zeker!