Dagverslagen archief
Ik laat het aangename ger tentenkamp met een goed gevoel achter. Na lang praten is de eigenaresse bereid op de dag dat de Challenge Altaij aandoet terug te komen en het kamp te openen. Normaal gesproken gaat het eind augustus op slot. Voor de zekerheid laat ik $ 150,00 achter als handgeld en we worden uitgezwaaid door de gastvrouw.
In Altaij breng ik nog een bezoek aan het internetcafé terwijl Munck en Thom met de Niva langs de “Mongol Ralley Service” gaan. Helemaal onder het stof en ontdaan van onderdelen staat een Peugeot 306 staat in de werkplaats nog een aandenken aan de London – Mongolia Ralley van een aantal jaren geleden. De Niva wordt nogmaals nagekeken en behalve een kapotte remcilinder mankeert er niets aan het werkpaard. Zonder linker achterrem komen we Mongolië ook wel door.
Even na twaalven verlaten we deze rommelige plaats. Na de gebruikelijke 5 kilometer asfalt houdt de weg weer op en valt deze uiteen in diverse sporen, allemaal richting het oosten.
Ik stuur de Niva met harde hand over de onverharde paden. Speurend naar het beste spoor, peurend naar de minste kuilen. De weg is zwaar en meerdere malen verliest de Niva het contact met de weg. Soms gevaarlijk verkiest de Niva haar eigen weg en verliest meer dan eens het contact met de ondergrond. Desalniettemin bereiken we na 4 uur en 135 kilometer het eerste gehucht. Hier eet onze vertaal Mongool een lekker uitziende schapen noodle en bepreken Thom en ik mijzelf tot instant noodles. Daar is wel kokend water voor nodig en een paar deuren verderop vinden we een ketel kokend water boven een houtvuur. Gelukkig wil de eigenaresse tegen betaling van 1.000 Tugrut afscheid nemen van 2 liter.
We moeten door maar niet voordat we de tank hebben afgevuld met 80Ron benzine, handmatig opgepompt door de plaatselijke brandstofleverancier.
De weg is redelijk en bij tijd en wijle zwaar. Na uren rijden bereiken we een rivier die ik met de nodig aandacht, overleg en beleid oversteek. In september zal deze rivier volledig dor zijn.
Het is al laat als we Bayanchongor binnenrijden. Er moet een keuze gemaakt worden uit 3 hotels waarbij de kwalificatie slecht voor alle drie geldt. Na grondige inspectie kies ik diegene met 12 kamers en 2 douches. Tevens voorzien van goed uitziend restaurant. We dineren waarbij de kaart allerlei lekkere gerechten biedt, maar de keuken er slechts 2 kan maken.
Het was een lange dag en zal een van de zwaarste dagen van de Challenge worden. 400 kilometer onverhard zonder enige vorm van accommodatie over andere overnachtingsmogelijkheid onderweg.