Dagverslagen
Laatste videoverslag!
Etappe 42, Lake Nojiriko - Tokio 291 km
Gefinisht...
Gisteren was echt een “één na laatste avond”, een avond waar de verhalen loskomen, een avond waar de vele herinneringen van de afgelopen weken worden opgehaald en een avond waar het besef langzaam naar binnensluipt dat het over is, bijna over dan...
Express way richting Tokio...
Heerlijk om zo’n avond door te brengen in een bijpassende accommodatie. De Japanse keuken heeft z’n best gedaan en de lekkerste sushi komt op tafel. Gerard en Ans hebben speciaal voor deze avond een lied gemaakt en ondanks alles, de ober in de bar wijkt niet af van zijn traditie, achteruit lopend de gasten verlaten als de bestelling is opgenomen.
De ochtend begint loom. Het ontbijt wordt op het laatste moment genuttigd en de Challengers verlaten met een beetje weemoed El Bosco, een hotel om naar terug te keren. Rond 11 uur vertrekken ze richting Tokio. Voor de gelegenheid wordt de express way genomen en de 290 kilometer worden snel en comfortabel afgelegd.
De weg met de vele, vele tunnels meandert door het Japanse landschap en des te dichter bij Tokio des te moeilijker wordt het verkeer. Verkeer waarvan we de afgelopen 17.138 kilometer deel van hebben uitgemaakt. De 42 etappes hebben ons geleid van Amsterdam in west Europa tot diep in de Aziatische wereld. Begonnen op 7 september in Amsterdam met regen en wind, in Polen geconfronteerd met zoveel regen dat de kap van alle Cabrio behalve die van Ben voor minimaal 20 minuten dicht moest, maar na Polen brak de zon door. De zon die behalve in Sochi niet van onze zijde geweken is tot op de dag van vandaag.
tunnels, tunnels, tunnels, ook vandaag (37 totaal op 291 km...)
Polen met een bezoek aan het indrukwekkende Auschwitz, Odessa met de belofte van de mooiste vrouwen ter wereld. Die belofte werd uiteindelijk waargemaakt in Rusland... Feodosia met een prachtig hotel waar we vanwege de douane perikelen uiteindelijk 2 nachten verbleven. De overtocht met de Ferry naar Rusland waar we vriendelijke douane beambten troffen, het verrassende Rusland met wijngaarden en volop zon. Sochi wat na Moskou waarschijnlijk de meest mondaine stad van Rusland is. Ingeklemd tussen de Kaukasus en de Zwarte zee. De heerlijke en zeker ook bijzonder barbecue in de uitlopers van de Kaukasus en een bezoek aan de Datsja van Stalin. De tas van Evert en het uiteindelijke afscheid van Rob en Annemieke Bul. De Cobra was indrukwekkend maar uiteindelijk waren het Rob en Annemieke die een onuitwisbare indruk op de Challengers achterlieten. We hebben ze de rest van de Challenge node moeten missen.
Moeder Rusland boezemde iedereen ontzag voor de Russische cultuur in. Trots en hang naar erkenning omschrijft wellicht het beste de ervaring in Volvograd.
De wielen van de Landrover van Ron, de eindeloze controles door de DPS, de aanwezigheid van Peter Hilhorst, het bezoek aan de bunkers van Stalin en natuurlijk het sanatorium!
Kleine gebeurtenissen als de disco in Miass, het vernietigen van de spiegel van de Beukerts door Team Anje en Rieneke, de vele vrachtauto’s en de wachttijden voor de grens met Kazakstan raken bijna in de vergetelheid. Grotere gebeurtenissen blijven langer aan de oppervlakte van ons geheugen drijven. Jan Buis neemt afscheid en ook Peter Hilhorst verlaat het toneel. Paolo doet zijn intrede en de ook ietwat teruggetrokken Robert Servaas. Later uitgegroeid tot een echte Challenger met cult status.
De accommodatie in Barnaul blijkt nauwelijks vindbaar maar blijft in ons geheugen gegrift. Net als als de accommodatie in Aktash waar we zelf de keuken moeten bemannen om nog iets van voedsel naar binnen te krijgen.
En dan Mongolië, wat een land, wat een avontuur! Geen wegen, Robert die de Allroad bijna afschrijft, Team Beukert die onwaarschijnlijke pech heeft, Frans die het avontuur Mongolië op een geheel afwijkende wijze tot zich neemt (in de Audi, achterin een gesloten laadbak). De koude die in Mongolië manifest werd. De intrede van Ed en Rinke, de lekke banden, kapotte Mercedes SLK, het van de radar verdwijnen van de dames en natuurlijk het ontvangst en de barbecue in Darvi.
Ulaan Baatar waar veel gesleuteld is en gedronken, de verjaardag van Martin en Ron. De tas van Frans, de aanwezigheid van Munck. Het geduw en getrek aan de grens met Rusland en de angst voor een saaie vijfde week die achteraf geheel ongegrond bleek.
Sneeuw in Siberië, warmte in Siberië. De intrede van Ans en Cees Bakker, de verrassend goede weg langs de grens met China, de mooie en indrukwekkende stad Vladivostok. Het record schier eindeloos wachten wat een paar dagen later weer werd verbroken aan de Japanse zijde van de grens. Het korte bezoek aan Zuid Korea. De boottocht, de aankomst in Japan en de indrukken die dit land achter laten als je er doorheen rijdt. Het besef dat je door Japan rijdt met je eigen auto. De cultuur shock die iedereen heeft ondergaan in de afgelopen 42 dagen. De komst van Toine maar ook van Julia en Victoria. Alles maar dan ook alles zal de komende weken en maanden blijven bovenkomen. Blijven zorgen voor een veranderende kijk op de wereld, een andere kijk op Rusland of Kazakstan en realisatie dat die westerse bril soms af moet. Van “dit doe ik nooit meer” tot de wens om ooit, ja ooit nogmaals mee te doen aan een CabrioChallenge...
De intocht verloopt zonder chaotische taferelen. De colonne werkt goed en ruim voor de geplande aankomsttijd staan we als helden in de Nederlandse ambassade. Een prima catering zorgt voor een feestelijk randje en alle teams worden gehuldigd. Evert-Jan en Jan en Paolo vanwege hun enorme inzet voor anderen, Ans en Gerard vanwege hun eindeloos doorzettingsvermogen en prachtige liederen, Aldebert en Martin als waardig pleitbezorgers van een digitale Challenge, Ron en Sanne vanwege de inzet, behulpzaamheid, vrolijkheid en de argumenten voor gesloten autorijden, Ben en José omdat zij echt de enige deelnemers zijn die alle etappes open hebben afgelegd, het Autovisie team omdat ze eigelijk bij de inboedel horen. Altijd vrolijk en met rijkwaliteiten die onderwerp van discussie gebleven zijn, Ed en Rinke als team dat nooit betrapt is op chagrijnigheid, Anje en Rieneke waarvan iedereen dacht dat de dagen te kort waren om de etappes te volbrengen, Ans en Cees die, ondanks hun late komst, de mores van de Challenge inmiddels kennen en dus geen aanpassingsproblemen kennen, Victoria en Julia die toch nog een stuk met een cabrio hebben mee kunnen doen. En natuurlijk Rob en Annemieke. Ze moesten vanwege trieste familie omstandigheden afhaken. Ze moesten veel te vroeg naar huis maar hebben toegezegd de volgende keer weer van de partij te zijn, we kijken er naar uit! Feike die goed gezelschap was in de Mini en zijn echt goede foto’s nog achterhoud voor de uitgave van het boek en natuurlijk Frans en Amy. van begin tot het einde rotsen in de branding. Altijd still going strong, altijd een luisterend oor, altijd bereid om net iets verder te gaan.
We hebben veel gezien, we zijn veel tegengekomen. Zeker niet in de laatste plaats ons zelf! Over deze challenge zal nog lang worden nagepraat. Veel foto’s worden nog bekeken en vele uren film nog getoond.
entering Tokio 1...
entering Tokio 2...
Maar voor vandaag is het even schluss. Even helemaal niets, even uitrusten in het prachtige Cerulean Tower Hotel met een onwaarschijnlijk uitzicht over de stad. En natuurlijk tot jezelf komen. We hebben Tokio gehaald. Een onderneming die zeker niet vooraf verzekerd was van succes. Een onderneming door weinigen ondernomen maar door de teams wel is volbracht!
eindelijk weer op Nederlands grondgebied, midden in Tokio...
begin van het afscheid...
Het wordt laat vanavond. In de bar van het hotel op de 40e verdiepeing hebben we een fantastisch uitzicht over de mega stad die Tokio is. En als het laat owrdt is de drank rekening navenant, zeker in Tokio... Voor een Hollander die niet te beroerd is om naar Tokio te rijden blijft 18 euro voor een gaalsje wiijn best veel geld. Maar geldt dat alleen voor een Hollander? Het mag de pret niet drukken en nog eenmaal genieten we van het gezelschap, het behalen van de finish en het vooruitzicht dat we naar huis mogen!
Etappe 41, Kyoto - Lake Nojiriko 442 km
Stilte voor de storm...
Bijna iedereen is vroeg uit de veren, de matjes worden opgerold en na een verfrissende douche en een prima ontbijt vertrekken de teams richting Nagano. De plaats is bekend van de Olympische winterspelen van 1998, bijna 13 jaar geleden al weer.
Maar voordat koers wordt gezet slaapt Anje eerst uit en verkent Rieneke eerst de stad. Uiteindelijk zijn alle teams op pad en ieder kiest zijns weegs. Sommigen nemen de uitstekende en zeker mooie Express way, anderen opteren voor een route binnendoor.
Binnendoor in Japan is niet altijd de beste optie. De maximale snelheden bedragen niet meer dan 50 kilometer per uur en als gevolg van de bevolkingsdichtheid van het land is overal bebouwing en dus verkeersopstopping. De bebouwing concentreert zich uitsluitend tot de dalen en gezien het bergachtige landschap blijft er dan weinig ruimte over voor overige planologische activiteiten. De express way trekt zich van de bebouwing niets aan en slingert door het prachtige bergachtige landschap. Vergezichten zijn fenomenaal en worden slechts beperkt door de vele tunnels die Japan rijk is.
humoristische borden langs de express way...
Ans, Gerard, Ben en José nemen de route die aan de westkust uitkomt om zo langs de kust naar richting Niigata te rijden en uiteindelijk op de hoogte van Nagano weer het binnenland in te trekken. Ze finishen als eerste, enthousiast over hun keuze, op de locatie. Waarover straks meer.
zie hier de rede om in een koekblik te rijden...
Ans en Cees rijden de meer bergachtige weg maar laten Takayama links liggen. De Mini daarentegen bezoekt Takayama wel, een stad ingeklemd tussen de bergen waarbij veel historie bewaard is gebleven. Een stad ook waar vele toeristen op af komen en die een beetje de sfeer van een open lucht museum heeft. Prachtig gerestaureerde en onderhouden houten huizen uit de 16e en 17e eeuw. Het centrum is vol met Japanners die naar deze bijzondere stad zijn afgereisd. En de wijze waarop de Japanse toeristen reizen is nauwelijks een verbazing, per touringcar...
Overal zijn ze de bussen vol met eigen inwoners. En het gaat net zoals in Amsterdam of Kinderdijk, uitstappen en foto’s maken.
De bussen worden ook waargenomen op de express way. Het lijkt erop dat de vele uitgebreide eet- en winkelgelegenheden die naast de tankstations van de express way gelegen zijn ook een attractie op zich zijn. Tientallen touringcars staan opgesteld op het parkeerterrein en de winkeltjes en de eetgelegenheden zijn bevolkt gelijk een mierennest, Japanners als een colonne mieren krioelend langs de schappen en buffetten.
Feike is minder van de buffetten en verkiest een broodje kaas boven Sushi. Hij vindt tot zijn grote vreugde een vers halfje wit bij een bakker in Takayama. De snijmachine werkt iets anders in Japan en voor slechts 6 (dikke) sneetjes brood wordt 3 euro’s betaald. En dat geeft direct het prijsniveau in Japan weer, hoog erg hoog voor de Hollander...
Japanners blijken ook een voorliefde voor extreme auto’s te hebben. Bij elkaar komend op grote parkeerterreinen tonen ze trots hun uitgebouwde exemplaren. Niet alleen aan de buitenkant verfraaid maar zeker ook aan de binnenkant. extreme spoilers, wielen en kleuren maken van de meeste auto’s complete kermis attracties. Veel bruggen te ver voor onze Europese smaak maar helemaal te gek in Japan. Niet alleen Japanse auto’s ontkomen niet aan de verfraai woede. Ook dure Europese merken als Ferrari en Porsche moeten er aan geloven...
let op de kentekenplaat...
In tegenstelling tot Rusland staat Japan aan het begin van de herfst. De bomen staan op het punt van verkleuren maar de echte Indian Summer moet nog komen. Neem niet weg dat onze accommodatie voor vandaag een juweeltje is. Gelegen midden in het Joshinetsu Kogen National Park aan de noordkant van Nagano. Het hotel kijkt uit over Lake Nojiriko.
De hotelkamers zijn lager op de heuvel gelegen en kijken uit over het meer. De Challengers genieten van de prachtige zonsondergang en van de rust die het hotel uitstraalt, in tegenstelling tot de drukte van de bergwegen en de steden waar ze vandaag doorheen gereden zijn. Maar ook even rust voordat we morgen in de heksenketel Tokio het glas heffen!
Etappe 40, Hiroshima - Kyoto 378 km
Zwitserse precisie...
Gisteren verliep de etappe grotendeels in de duisternis, vandaag heerst koning zon. Al vroeg is het licht en na een uitstekend ontbijt wordt de tweede Japanse etappe aangevangen.
Bij het verlaten van het (betaalde) parkeerterrein gaat het al op zijn Japans fout. Tenminste, voor een Japanner zou het nooit fout gegaan zijn maar voor een gemiddelde Nederlander rijdend in een gele Mini is de verleiding wel erg groot. Het parkeerkaartje is natuurlijk verloren gegaan in de chaos van het in- en uitladen en tegen de sprekende parkeerzuil is weinig in te brengen. Dan maar de stoep. De lage stoep biedt toegang tot de openbare weg en dus kan zonder te betalen het terrein verlaten worden. Geen Japanner die daar aan denkt maar de genoemde Hollander ziet direct de zwakke plek en profiteert. De man bij de ingang van het hotel ziet een gele Mini over de stoep op hem afkomen en reageert zoals een Japanner betaamd, met en diepe buiging...
Direct na het ontbijt wordt de gedenkplaats van de eerste atoombom aangedaan. Een indrukwekkend park waarvan de rust en eenvoud uitstraalt. De A-bomb building als centraal element en een museum om deze extreme uiting van oorlogsgeweld nooit te vergeten, erg indrukwekkend.
Hiroshima uit gaat verrassend soepel. De zon staat hoog aan de hemel en de temperatuur bereik zomerse waarden, dat vergemakkelijkt dan weer de toestand van het humeur.
De lokale wegen zijn onberispelijk. Het is net alsof je je auto tussen Interlaken en Meiringen, langs de Brienzer See in Zwitserland stuurt, strak asfalt, geen papiertje op de weg maar wel druk. Erg druk met auto’s maar ook bebouwing. Overigens houdt het vergelijk met Zwitserland direct op indien je de mensen aanspreekt of aankijkt, slecht vrolijke en behulpzame mensen treden je tegemoet.
Na 50 kilometer binnendoor is voor de meeste teams de lol er af, de express highway vormt het zoet alternatief. En prachtig aangelegde snelweg voorzien van vele, vele tunnels leidt naar de belangrijkste steden van Japan. Gratis is overigens anders, 100 kilometer onbezorgd rijden wordt beloond met een rekening van ongeveer 25 Euro’s. En vandaag worden meer dan 100 kilometer op de weg afgelegd...
Diverse teams zoeken de de biefstuk van hun leven, de Kobe biefstuk! Koeien die bier drinken en bij tijd en wijle gemasseerd worden dienen uiteindelijk geconsumeerd te worden. Slechts Ans en Cees slagen er in een dergelijke biefstuk te confiskeren. De andere teams rijden achter de feiten aan, de Japanse keuken sluit onverbiddelijk haar lunchdeuren om 14.00 uur... Niet dat Ans en Cees op tijd zijn, maar omdat Cees zo volhardend is dat een kok uiteindelijk overstag gaat. Ze eten de beste biefstuk uit hun leven.
welke verdient de titel "koekblik" van het jaar?
De binnenkomst in Kypto is een feest. Veel oude, tradtionele gebouwen, tempels, lampionnen en druk verkeer componeren tezamen het straatbeeld. Gelukkig gaat het vinden van de weg in Japan makkelijker dan gedacht. Vanwege de correcte becijfering van de wegen is ondanks de drukte, ondanks de hectiek, de Ryokan relatief makkelijk te vinden. Naast de Ryokan wordt de auto geparkeerd. Een vernuftig systeem van verdiepingen, liften en een draaiplateau brengt de Mini naar 8 hoog en drie achter. Hopelijk vinden ze hem morgen terug...
Het traditionele Japanse hotel waarbij op matjes geslapen wordt, gezamenlijk het badhuis wordt gebruikt en op de grond gegeten wordt, ligt midden in het centrum aan de wijk waar de Geisha’s hun werk doen. Het wordt nog laat in Kyoto...
Ons diner voor vanavond...
Etappe 39, Dong Hae (Zuid Korea) -.Hiroshima, 227...
Koektrommel parade...
De verwachtingen zijn hoog gespannen, het laatste land wordt vandaag aangedaan. Japan wacht op de Challengers en niets is zo onbekend als dit land.
Maar vandaag eerst het belangrijkste, Frans feliciteren. Vandaag 46 jaar! Frans, van harte!
De Ferry meert om exact 9.00 uur af aan de kade. Vanaf het dek kan worden gade geslagen hoe alles in orde wordt gebracht voor het ontvangst van de buitenlandse gasten. Douane komt aangereden, hekken worden geplaatst en de loper wordt uitgelegd. Zodra de loopplank wordt neergelaten mogen de eerste opvarenden voet aan wal zetten. Een bekende procedure volgt en in ongeveer een uur tijd zijn alle opvarenden Japan binnengelaten.
Dan begint het voor de Challengers. Als snel mogen de auto uit het ruim worden gereden waarna inspectie volgt. Ron wordt genadeloos betrapt op het bezit van 3 flessen vodka en de bagage van de Mini mag blijven zitten, te lastig om eruit te halen en waarschijnlijk nog lastiger om het terug te plaatsen...
Ondertussen hebben de Challengers kennis gemaakt met Hessel. Een Japanoloog woonachtig in Tokio maar met 1.95 meter en een Hollandse kop, een opvallende verschijning. Hessel spreekt vloeiend Japans en helpt ons door de papierwinkel.
Ook heeft Hessel de huur-cabrio voor Victoria en Julie meegenomen. Direct wordt gewerkt aan de bestickering zodat dit team opgenomen kan worden als echte CabrioChallengers
Met de inspectie achter de rug en de goedkeuring van de Japanse douane gaan Amy en Hessel naar de Japanse Automobiel Federatie om de vergunningen voor het rijden in Japan in orde te maken. Op het kantoor van de JAF ligt alles al in gereedheid om CabrioChallenge snel en soepel te helpen. Maar snel en soepel blijkt een subjectief begrip. Uren verstrijken voordat alle kopieën, stempels en formulieren in orde zijn. En als het dan eenmaal in orde is, mogen zij nog ruim een uur de auto in om de paparassen te laten tekenen door de Challengers.
Ondertussen gaan de Challengers Sakaiminato in voor een lunch en hebben zij de gelegenheid om de eerste plaatjes van Japan te schieten. Als uiteindelijk Amy en Hessel weer ten tonele verschijnen worden de formulieren wederom bij de douane aangeboden. Badend in het zweet en met een trillende onderlip voorziet de jongste bediende de documenten van 10 stempels per formulier, maal 2 maal 8 maakt 160 stempels. Eén voor één en met alle voorzichtigheid in acht genomen. Kortom, voordat de auto’s zijn vrijgegeven is er 8 uur verstreken...
De eerste etappe wordt dus uiteindelijk voor het grootste gedeelte in het donker afgelegd. Hiroshima is niet ver weg maar om 18.00 uur is het pikkedonker en het vinden van de weg is geen sinecure.
En de eerste indrukken van Japan? Veel verlichting, veel winkels, veel dorpen, veel stoplichten en veel lelijke, erg lelijke auto’s! Model koektrommel, omgevallen telefooncel of oma Duck. Of te wel, ver bezijden onze smaak...
Uiteindelijk is iedereen klokslag 11 uur binnen en zal genieten van een prima Japans diner en een uitstekend bed. Morgen op weg naar Kyoto maar niet voordat Hiroshima nader is verkent.
“Etappe” 38, Japanse zee - Dong Hae (Zuid Korea)
Ferry- atletiek...
De avond verloopt op de boot zoals op iedere gemiddelde ferry, wat eten, even in de bar kijken en besluiten met een potje kaart. De ferry kent zelfs een internet hoek waarop internet op een 5 tal pc’s beschikbaar is. 4 van de 5 terminals worden bezet door Challengers...
CabrioChallenge heeft alle 2 persoons hutten gereserveerd die de boot rijk is, 4 in totaal. De overigen moeten het doen met een 4 persoons hut. Een hut met 4 matten op de grond maar wel voorzien van douche en toilet. Stukken beter dan de 80 persoons slaapzalen waar de Koreanen en Japanners zich ophouden.
De auto’s zijn ook door de Challengers ontdekt. Verboden terrein maar echte Hollanders bepalen zelf wel wat verboden is en wat niet. Alderbert vermaakt zich prima met het kijken naar een film in z’n A5. Uiteraard in gezelschap van een mooie Russische dame die voor deze gelegenheid de boot heeft genomen naar Japan voor een internationale atletiek wedstrijd. Niet als toeschouwer maar als deelneemster. Alderbert twijfelt nog over deelname in 2020...
De ochtend reveille is vroeg, te vroeg. Het ontbijt wordt geserveerd tussen 7 en 8 dus de meesten van de Challengers staan fris en vrolijk om een uur of zes op. Na het ontbijt nog een beetje rondlopen, een boekje lezen of gewoon lekker op het dek genieten van de ochtend zon. ‘s middags legt de boot aan in Dong Hae, een Zuid Koreaanse badplaats van naam. Hier komen de Koreanen vakantie houden en genieten van de witte stranden. Na wat douane formaliteiten nemen de meesten een taxi naar de stad. Ron & Sanne, Aldebert & Martin, Frans, Feike en Jan Willem vinden hun weg naar Sashimi city, een gedeelte van Dong Hae waar de rauwe vis wordt opgediend als delicatesse.
Ze staan erbij te kijken als de levende vis voor hun ogen wordt klaargemaakt. Zo ben je inktvis, zo lig je op het bord van een CabrioChallenger. De zuignappen werken nog maar voor de rest smaakt het alleen maar naar meer...
Het is ook de eerste kennismaking met het in kleermakerszit eten, schoenen uit bij het betreden van het restaurant en gewoon proeven, ook al kom je niet in de verleiding het in je mond te stoppen...
Terug op de boot volgt het bekende ritueel. Een klein hapje eten, een potje kaarten en natuurlijk naar de bar. Nog een nacht op de boot en dan Japan, voor vele een spannende gebeurtenis. Zeker omdat de dagafstanden in Japan fors lijken en het nog maar de vraag is of we überhaupt iets kunnen lezen in dit onbekende land...
Jan Willem stapt al vroeg zijn kooi in, geveld door zeeziekte. Feike en Sanne genieten van de vissersboten die, voorzien van volle verlichting, de vangst trachten veilig te stellen en Amy pluist nogmaals de route na. Morgen eindelijk Japan!
Ook voor vandaag het vijfde videoverslag over de TokioChallenge:
Etappe 37, Vladivostok - Japanse zee...
De ochtend verloopt snel. Vladivostok wordt op de valreep nog bezocht om het ultieme Rusland souvenir te vinden voordat de Lada Niva klaar staat om de bagage van de Challengers naar de ferry terminal te vervoeren. Zoals gezegd is het niet een car-ferry zoals wij dat kennen maar toch, strikt genomen is het een ferry. Een passagiersferry dan.
Feike en Jan Willem lopen eerst naar de haven om te controleren of de reeds ingeleverde auto’s echt geladen worden. Frans is aanwezig en leidt een en ander in goede banen. Een hele klus op de vroege ochtend na zijn laatste avond Rusland...
De Challengers zijn om 13.00 uur ontboden. Voor de zekerheid op tijd het hotel uit en voordat de Challengers voor enen de terminal inlopen is de bagage al afgeleverd. Veel wachtende passagiers van vooral Russische en Koreaanse afkomst. Slechts 22 passagiers van een andere afkomst, 19 daarvan kennen we...Amy checkt de Challengers allemaal in en zit als een moederkloek op de paspoorten, tickets, emigratiekaartjes en meer documenten die slechts kunnen zoekraken. Het blijkt het begin van lang wachten.
Iedere week doet de ferry Vladivostok aan en iedere week moeten de mensen door de douane om aan boord van het schip te mogen. Zo ook deze week. De vertrektijd staat op 15.00 uur maar de douane is niet op haar post. 200 mensen wachten voor de deur van de douane met maar één hoop, een geopende deur... De deur blijft gesloten en de Challengers vermaken zich buiten in de zon of in het gebouw van de terminal. Na vele Snickers en cola besluiten Amy en Jan Willem terug te keren naar de stad om Sushi te bestellen als leedverzachtende lekkernij. De actie wordt op prijs gesteld en ruim na de geplande vertrektijd eten de Challengers de Sushi als een voorproefje op Japan.
Eindelijk gaat de deur open en na enige tijd komt er schot in de lange rij wachtende mensen. Bij het vallen van de avond vaart de ferry de haven van Vladivostok uit, een indrukwekkend afscheid van het inmiddels geliefde Rusland.
Eén uur op het dek brengt prachtige uitzichten en uiteindelijk de ondergaande zon. Ron en Jan Willem staan wat na te praten als de kapitein hen uitnodigt op de brug. Ook Rieneke en Anje zijn welkom en de kapitein laat vol trots zijn werkplek zien. Indrukwekkende apparatuur, een geweldig uitzicht en het gevoel in het hart van de operatie te zijn doen het scheepshart van Ron en Jan Willem sneller kloppen. Ron neemt de gelegenheid te baat om op uitnodiging van de kapitein de koers 5 graden naar bakboord te verleggen. Later laat de kapitein het spoor van het schroefwater zien, meer oefening is gewenst...
Bekijk hier het laatste videaoverslag van de TokioChallenge 2010 met de finish op 18 oktober in Tokio!
Etappe 42, Lake Nojiriko - Tokio 291 km
Gefinisht...
Gisteren was echt een “één na laatste avond”, een avond waar de verhalen loskomen, een avond waar de vele herinneringen van de afgelopen weken worden opgehaald en een avond waar het besef langzaam naar binnensluipt dat het over is, bijna over dan...
Express way richting Tokio...
Heerlijk om zo’n avond door te brengen in een bijpassende accommodatie. De Japanse keuken heeft z’n best gedaan en de lekkerste sushi komt op tafel. Gerard en Ans hebben speciaal voor deze avond een lied gemaakt en ondanks alles, de ober in de bar wijkt niet af van zijn traditie, achteruit lopend de gasten verlaten als de bestelling is opgenomen.
De ochtend begint loom. Het ontbijt wordt op het laatste moment genuttigd en de Challengers verlaten met een beetje weemoed El Bosco, een hotel om naar terug te keren. Rond 11 uur vertrekken ze richting Tokio. Voor de gelegenheid wordt de express way genomen en de 290 kilometer worden snel en comfortabel afgelegd.
De weg met de vele, vele tunnels meandert door het Japanse landschap en des te dichter bij Tokio des te moeilijker wordt het verkeer. Verkeer waarvan we de afgelopen 17.138 kilometer deel van hebben uitgemaakt. De 42 etappes hebben ons geleid van Amsterdam in west Europa tot diep in de Aziatische wereld. Begonnen op 7 september in Amsterdam met regen en wind, in Polen geconfronteerd met zoveel regen dat de kap van alle Cabrio behalve die van Ben voor minimaal 20 minuten dicht moest, maar na Polen brak de zon door. De zon die behalve in Sochi niet van onze zijde geweken is tot op de dag van vandaag.
tunnels, tunnels, tunnels, ook vandaag (37 totaal op 291 km...)
Polen met een bezoek aan het indrukwekkende Auschwitz, Odessa met de belofte van de mooiste vrouwen ter wereld. Die belofte werd uiteindelijk waargemaakt in Rusland... Feodosia met een prachtig hotel waar we vanwege de douane perikelen uiteindelijk 2 nachten verbleven. De overtocht met de Ferry naar Rusland waar we vriendelijke douane beambten troffen, het verrassende Rusland met wijngaarden en volop zon. Sochi wat na Moskou waarschijnlijk de meest mondaine stad van Rusland is. Ingeklemd tussen de Kaukasus en de Zwarte zee. De heerlijke en zeker ook bijzonder barbecue in de uitlopers van de Kaukasus en een bezoek aan de Datsja van Stalin. De tas van Evert en het uiteindelijke afscheid van Rob en Annemieke Bul. De Cobra was indrukwekkend maar uiteindelijk waren het Rob en Annemieke die een onuitwisbare indruk op de Challengers achterlieten. We hebben ze de rest van de Challenge node moeten missen.
Moeder Rusland boezemde iedereen ontzag voor de Russische cultuur in. Trots en hang naar erkenning omschrijft wellicht het beste de ervaring in Volvograd.
De wielen van de Landrover van Ron, de eindeloze controles door de DPS, de aanwezigheid van Peter Hilhorst, het bezoek aan de bunkers van Stalin en natuurlijk het sanatorium!
Kleine gebeurtenissen als de disco in Miass, het vernietigen van de spiegel van de Beukerts door Team Anje en Rieneke, de vele vrachtauto’s en de wachttijden voor de grens met Kazakstan raken bijna in de vergetelheid. Grotere gebeurtenissen blijven langer aan de oppervlakte van ons geheugen drijven. Jan Buis neemt afscheid en ook Peter Hilhorst verlaat het toneel. Paolo doet zijn intrede en de ook ietwat teruggetrokken Robert Servaas. Later uitgegroeid tot een echte Challenger met cult status.
De accommodatie in Barnaul blijkt nauwelijks vindbaar maar blijft in ons geheugen gegrift. Net als als de accommodatie in Aktash waar we zelf de keuken moeten bemannen om nog iets van voedsel naar binnen te krijgen.
En dan Mongolië, wat een land, wat een avontuur! Geen wegen, Robert die de Allroad bijna afschrijft, Team Beukert die onwaarschijnlijke pech heeft, Frans die het avontuur Mongolië op een geheel afwijkende wijze tot zich neemt (in de Audi, achterin een gesloten laadbak). De koude die in Mongolië manifest werd. De intrede van Ed en Rinke, de lekke banden, kapotte Mercedes SLK, het van de radar verdwijnen van de dames en natuurlijk het ontvangst en de barbecue in Darvi.
Ulaan Baatar waar veel gesleuteld is en gedronken, de verjaardag van Martin en Ron. De tas van Frans, de aanwezigheid van Munck. Het geduw en getrek aan de grens met Rusland en de angst voor een saaie vijfde week die achteraf geheel ongegrond bleek.
Sneeuw in Siberië, warmte in Siberië. De intrede van Ans en Cees Bakker, de verrassend goede weg langs de grens met China, de mooie en indrukwekkende stad Vladivostok. Het record schier eindeloos wachten wat een paar dagen later weer werd verbroken aan de Japanse zijde van de grens. Het korte bezoek aan Zuid Korea. De boottocht, de aankomst in Japan en de indrukken die dit land achter laten als je er doorheen rijdt. Het besef dat je door Japan rijdt met je eigen auto. De cultuur shock die iedereen heeft ondergaan in de afgelopen 42 dagen. De komst van Toine maar ook van Julia en Victoria. Alles maar dan ook alles zal de komende weken en maanden blijven bovenkomen. Blijven zorgen voor een veranderende kijk op de wereld, een andere kijk op Rusland of Kazakstan en realisatie dat die westerse bril soms af moet. Van “dit doe ik nooit meer” tot de wens om ooit, ja ooit nogmaals mee te doen aan een CabrioChallenge...
De intocht verloopt zonder chaotische taferelen. De colonne werkt goed en ruim voor de geplande aankomsttijd staan we als helden in de Nederlandse ambassade. Een prima catering zorgt voor een feestelijk randje en alle teams worden gehuldigd. Evert-Jan en Jan en Paolo vanwege hun enorme inzet voor anderen, Ans en Gerard vanwege hun eindeloos doorzettingsvermogen en prachtige liederen, Aldebert en Martin als waardig pleitbezorgers van een digitale Challenge, Ron en Sanne vanwege de inzet, behulpzaamheid, vrolijkheid en de argumenten voor gesloten autorijden, Ben en José omdat zij echt de enige deelnemers zijn die alle etappes open hebben afgelegd, het Autovisie team omdat ze eigelijk bij de inboedel horen. Altijd vrolijk en met rijkwaliteiten die onderwerp van discussie gebleven zijn, Ed en Rinke als team dat nooit betrapt is op chagrijnigheid, Anje en Rieneke waarvan iedereen dacht dat de dagen te kort waren om de etappes te volbrengen, Ans en Cees die, ondanks hun late komst, de mores van de Challenge inmiddels kennen en dus geen aanpassingsproblemen kennen, Victoria en Julia die toch nog een stuk met een cabrio hebben mee kunnen doen. En natuurlijk Rob en Annemieke. Ze moesten vanwege trieste familie omstandigheden afhaken. Ze moesten veel te vroeg naar huis maar hebben toegezegd de volgende keer weer van de partij te zijn, we kijken er naar uit! Feike die goed gezelschap was in de Mini en zijn echt goede foto’s nog achterhoud voor de uitgave van het boek en natuurlijk Frans en Amy. van begin tot het einde rotsen in de branding. Altijd still going strong, altijd een luisterend oor, altijd bereid om net iets verder te gaan.
We hebben veel gezien, we zijn veel tegengekomen. Zeker niet in de laatste plaats ons zelf! Over deze challenge zal nog lang worden nagepraat. Veel foto’s worden nog bekeken en vele uren film nog getoond.
entering Tokio 1...
entering Tokio 2...
Maar voor vandaag is het even schluss. Even helemaal niets, even uitrusten in het prachtige Cerulean Tower Hotel met een onwaarschijnlijk uitzicht over de stad. En natuurlijk tot jezelf komen. We hebben Tokio gehaald. Een onderneming die zeker niet vooraf verzekerd was van succes. Een onderneming door weinigen ondernomen maar door de teams wel is volbracht!
eindelijk weer op Nederlands grondgebied, midden in Tokio...
begin van het afscheid...
Het wordt laat vanavond. In de bar van het hotel op de 40e verdiepeing hebben we een fantastisch uitzicht over de mega stad die Tokio is. En als het laat owrdt is de drank rekening navenant, zeker in Tokio... Voor een Hollander die niet te beroerd is om naar Tokio te rijden blijft 18 euro voor een gaalsje wiijn best veel geld. Maar geldt dat alleen voor een Hollander? Het mag de pret niet drukken en nog eenmaal genieten we van het gezelschap, het behalen van de finish en het vooruitzicht dat we naar huis mogen!
Etappe 41, Kyoto - Lake Nojiriko 442 km
Stilte voor de storm...
Bijna iedereen is vroeg uit de veren, de matjes worden opgerold en na een verfrissende douche en een prima ontbijt vertrekken de teams richting Nagano. De plaats is bekend van de Olympische winterspelen van 1998, bijna 13 jaar geleden al weer.
Maar voordat koers wordt gezet slaapt Anje eerst uit en verkent Rieneke eerst de stad. Uiteindelijk zijn alle teams op pad en ieder kiest zijns weegs. Sommigen nemen de uitstekende en zeker mooie Express way, anderen opteren voor een route binnendoor.
Binnendoor in Japan is niet altijd de beste optie. De maximale snelheden bedragen niet meer dan 50 kilometer per uur en als gevolg van de bevolkingsdichtheid van het land is overal bebouwing en dus verkeersopstopping. De bebouwing concentreert zich uitsluitend tot de dalen en gezien het bergachtige landschap blijft er dan weinig ruimte over voor overige planologische activiteiten. De express way trekt zich van de bebouwing niets aan en slingert door het prachtige bergachtige landschap. Vergezichten zijn fenomenaal en worden slechts beperkt door de vele tunnels die Japan rijk is.
humoristische borden langs de express way...
Ans, Gerard, Ben en José nemen de route die aan de westkust uitkomt om zo langs de kust naar richting Niigata te rijden en uiteindelijk op de hoogte van Nagano weer het binnenland in te trekken. Ze finishen als eerste, enthousiast over hun keuze, op de locatie. Waarover straks meer.
zie hier de rede om in een koekblik te rijden...
Ans en Cees rijden de meer bergachtige weg maar laten Takayama links liggen. De Mini daarentegen bezoekt Takayama wel, een stad ingeklemd tussen de bergen waarbij veel historie bewaard is gebleven. Een stad ook waar vele toeristen op af komen en die een beetje de sfeer van een open lucht museum heeft. Prachtig gerestaureerde en onderhouden houten huizen uit de 16e en 17e eeuw. Het centrum is vol met Japanners die naar deze bijzondere stad zijn afgereisd. En de wijze waarop de Japanse toeristen reizen is nauwelijks een verbazing, per touringcar...
Overal zijn ze de bussen vol met eigen inwoners. En het gaat net zoals in Amsterdam of Kinderdijk, uitstappen en foto’s maken.
De bussen worden ook waargenomen op de express way. Het lijkt erop dat de vele uitgebreide eet- en winkelgelegenheden die naast de tankstations van de express way gelegen zijn ook een attractie op zich zijn. Tientallen touringcars staan opgesteld op het parkeerterrein en de winkeltjes en de eetgelegenheden zijn bevolkt gelijk een mierennest, Japanners als een colonne mieren krioelend langs de schappen en buffetten.
Feike is minder van de buffetten en verkiest een broodje kaas boven Sushi. Hij vindt tot zijn grote vreugde een vers halfje wit bij een bakker in Takayama. De snijmachine werkt iets anders in Japan en voor slechts 6 (dikke) sneetjes brood wordt 3 euro’s betaald. En dat geeft direct het prijsniveau in Japan weer, hoog erg hoog voor de Hollander...
Japanners blijken ook een voorliefde voor extreme auto’s te hebben. Bij elkaar komend op grote parkeerterreinen tonen ze trots hun uitgebouwde exemplaren. Niet alleen aan de buitenkant verfraaid maar zeker ook aan de binnenkant. extreme spoilers, wielen en kleuren maken van de meeste auto’s complete kermis attracties. Veel bruggen te ver voor onze Europese smaak maar helemaal te gek in Japan. Niet alleen Japanse auto’s ontkomen niet aan de verfraai woede. Ook dure Europese merken als Ferrari en Porsche moeten er aan geloven...
let op de kentekenplaat...
In tegenstelling tot Rusland staat Japan aan het begin van de herfst. De bomen staan op het punt van verkleuren maar de echte Indian Summer moet nog komen. Neem niet weg dat onze accommodatie voor vandaag een juweeltje is. Gelegen midden in het Joshinetsu Kogen National Park aan de noordkant van Nagano. Het hotel kijkt uit over Lake Nojiriko.
De hotelkamers zijn lager op de heuvel gelegen en kijken uit over het meer. De Challengers genieten van de prachtige zonsondergang en van de rust die het hotel uitstraalt, in tegenstelling tot de drukte van de bergwegen en de steden waar ze vandaag doorheen gereden zijn. Maar ook even rust voordat we morgen in de heksenketel Tokio het glas heffen!
Etappe 40, Hiroshima - Kyoto 378 km
Zwitserse precisie...
Gisteren verliep de etappe grotendeels in de duisternis, vandaag heerst koning zon. Al vroeg is het licht en na een uitstekend ontbijt wordt de tweede Japanse etappe aangevangen.
Bij het verlaten van het (betaalde) parkeerterrein gaat het al op zijn Japans fout. Tenminste, voor een Japanner zou het nooit fout gegaan zijn maar voor een gemiddelde Nederlander rijdend in een gele Mini is de verleiding wel erg groot. Het parkeerkaartje is natuurlijk verloren gegaan in de chaos van het in- en uitladen en tegen de sprekende parkeerzuil is weinig in te brengen. Dan maar de stoep. De lage stoep biedt toegang tot de openbare weg en dus kan zonder te betalen het terrein verlaten worden. Geen Japanner die daar aan denkt maar de genoemde Hollander ziet direct de zwakke plek en profiteert. De man bij de ingang van het hotel ziet een gele Mini over de stoep op hem afkomen en reageert zoals een Japanner betaamd, met en diepe buiging...
Direct na het ontbijt wordt de gedenkplaats van de eerste atoombom aangedaan. Een indrukwekkend park waarvan de rust en eenvoud uitstraalt. De A-bomb building als centraal element en een museum om deze extreme uiting van oorlogsgeweld nooit te vergeten, erg indrukwekkend.
Hiroshima uit gaat verrassend soepel. De zon staat hoog aan de hemel en de temperatuur bereik zomerse waarden, dat vergemakkelijkt dan weer de toestand van het humeur.
De lokale wegen zijn onberispelijk. Het is net alsof je je auto tussen Interlaken en Meiringen, langs de Brienzer See in Zwitserland stuurt, strak asfalt, geen papiertje op de weg maar wel druk. Erg druk met auto’s maar ook bebouwing. Overigens houdt het vergelijk met Zwitserland direct op indien je de mensen aanspreekt of aankijkt, slecht vrolijke en behulpzame mensen treden je tegemoet.
Na 50 kilometer binnendoor is voor de meeste teams de lol er af, de express highway vormt het zoet alternatief. En prachtig aangelegde snelweg voorzien van vele, vele tunnels leidt naar de belangrijkste steden van Japan. Gratis is overigens anders, 100 kilometer onbezorgd rijden wordt beloond met een rekening van ongeveer 25 Euro’s. En vandaag worden meer dan 100 kilometer op de weg afgelegd...
Diverse teams zoeken de de biefstuk van hun leven, de Kobe biefstuk! Koeien die bier drinken en bij tijd en wijle gemasseerd worden dienen uiteindelijk geconsumeerd te worden. Slechts Ans en Cees slagen er in een dergelijke biefstuk te confiskeren. De andere teams rijden achter de feiten aan, de Japanse keuken sluit onverbiddelijk haar lunchdeuren om 14.00 uur... Niet dat Ans en Cees op tijd zijn, maar omdat Cees zo volhardend is dat een kok uiteindelijk overstag gaat. Ze eten de beste biefstuk uit hun leven.
welke verdient de titel "koekblik" van het jaar?
De binnenkomst in Kypto is een feest. Veel oude, tradtionele gebouwen, tempels, lampionnen en druk verkeer componeren tezamen het straatbeeld. Gelukkig gaat het vinden van de weg in Japan makkelijker dan gedacht. Vanwege de correcte becijfering van de wegen is ondanks de drukte, ondanks de hectiek, de Ryokan relatief makkelijk te vinden. Naast de Ryokan wordt de auto geparkeerd. Een vernuftig systeem van verdiepingen, liften en een draaiplateau brengt de Mini naar 8 hoog en drie achter. Hopelijk vinden ze hem morgen terug...
Het traditionele Japanse hotel waarbij op matjes geslapen wordt, gezamenlijk het badhuis wordt gebruikt en op de grond gegeten wordt, ligt midden in het centrum aan de wijk waar de Geisha’s hun werk doen. Het wordt nog laat in Kyoto...
Ons diner voor vanavond...
Etappe 39, Dong Hae (Zuid Korea) -.Hiroshima, 227...
Koektrommel parade...
De verwachtingen zijn hoog gespannen, het laatste land wordt vandaag aangedaan. Japan wacht op de Challengers en niets is zo onbekend als dit land.
Maar vandaag eerst het belangrijkste, Frans feliciteren. Vandaag 46 jaar! Frans, van harte!
De Ferry meert om exact 9.00 uur af aan de kade. Vanaf het dek kan worden gade geslagen hoe alles in orde wordt gebracht voor het ontvangst van de buitenlandse gasten. Douane komt aangereden, hekken worden geplaatst en de loper wordt uitgelegd. Zodra de loopplank wordt neergelaten mogen de eerste opvarenden voet aan wal zetten. Een bekende procedure volgt en in ongeveer een uur tijd zijn alle opvarenden Japan binnengelaten.
Dan begint het voor de Challengers. Als snel mogen de auto uit het ruim worden gereden waarna inspectie volgt. Ron wordt genadeloos betrapt op het bezit van 3 flessen vodka en de bagage van de Mini mag blijven zitten, te lastig om eruit te halen en waarschijnlijk nog lastiger om het terug te plaatsen...
Ondertussen hebben de Challengers kennis gemaakt met Hessel. Een Japanoloog woonachtig in Tokio maar met 1.95 meter en een Hollandse kop, een opvallende verschijning. Hessel spreekt vloeiend Japans en helpt ons door de papierwinkel.
Ook heeft Hessel de huur-cabrio voor Victoria en Julie meegenomen. Direct wordt gewerkt aan de bestickering zodat dit team opgenomen kan worden als echte CabrioChallengers
Met de inspectie achter de rug en de goedkeuring van de Japanse douane gaan Amy en Hessel naar de Japanse Automobiel Federatie om de vergunningen voor het rijden in Japan in orde te maken. Op het kantoor van de JAF ligt alles al in gereedheid om CabrioChallenge snel en soepel te helpen. Maar snel en soepel blijkt een subjectief begrip. Uren verstrijken voordat alle kopieën, stempels en formulieren in orde zijn. En als het dan eenmaal in orde is, mogen zij nog ruim een uur de auto in om de paparassen te laten tekenen door de Challengers.
Ondertussen gaan de Challengers Sakaiminato in voor een lunch en hebben zij de gelegenheid om de eerste plaatjes van Japan te schieten. Als uiteindelijk Amy en Hessel weer ten tonele verschijnen worden de formulieren wederom bij de douane aangeboden. Badend in het zweet en met een trillende onderlip voorziet de jongste bediende de documenten van 10 stempels per formulier, maal 2 maal 8 maakt 160 stempels. Eén voor één en met alle voorzichtigheid in acht genomen. Kortom, voordat de auto’s zijn vrijgegeven is er 8 uur verstreken...
De eerste etappe wordt dus uiteindelijk voor het grootste gedeelte in het donker afgelegd. Hiroshima is niet ver weg maar om 18.00 uur is het pikkedonker en het vinden van de weg is geen sinecure.
En de eerste indrukken van Japan? Veel verlichting, veel winkels, veel dorpen, veel stoplichten en veel lelijke, erg lelijke auto’s! Model koektrommel, omgevallen telefooncel of oma Duck. Of te wel, ver bezijden onze smaak...
Uiteindelijk is iedereen klokslag 11 uur binnen en zal genieten van een prima Japans diner en een uitstekend bed. Morgen op weg naar Kyoto maar niet voordat Hiroshima nader is verkent.
“Etappe” 38, Japanse zee - Dong Hae (Zuid Korea)
Ferry- atletiek...
De avond verloopt op de boot zoals op iedere gemiddelde ferry, wat eten, even in de bar kijken en besluiten met een potje kaart. De ferry kent zelfs een internet hoek waarop internet op een 5 tal pc’s beschikbaar is. 4 van de 5 terminals worden bezet door Challengers...
CabrioChallenge heeft alle 2 persoons hutten gereserveerd die de boot rijk is, 4 in totaal. De overigen moeten het doen met een 4 persoons hut. Een hut met 4 matten op de grond maar wel voorzien van douche en toilet. Stukken beter dan de 80 persoons slaapzalen waar de Koreanen en Japanners zich ophouden.
De auto’s zijn ook door de Challengers ontdekt. Verboden terrein maar echte Hollanders bepalen zelf wel wat verboden is en wat niet. Alderbert vermaakt zich prima met het kijken naar een film in z’n A5. Uiteraard in gezelschap van een mooie Russische dame die voor deze gelegenheid de boot heeft genomen naar Japan voor een internationale atletiek wedstrijd. Niet als toeschouwer maar als deelneemster. Alderbert twijfelt nog over deelname in 2020...
De ochtend reveille is vroeg, te vroeg. Het ontbijt wordt geserveerd tussen 7 en 8 dus de meesten van de Challengers staan fris en vrolijk om een uur of zes op. Na het ontbijt nog een beetje rondlopen, een boekje lezen of gewoon lekker op het dek genieten van de ochtend zon. ‘s middags legt de boot aan in Dong Hae, een Zuid Koreaanse badplaats van naam. Hier komen de Koreanen vakantie houden en genieten van de witte stranden. Na wat douane formaliteiten nemen de meesten een taxi naar de stad. Ron & Sanne, Aldebert & Martin, Frans, Feike en Jan Willem vinden hun weg naar Sashimi city, een gedeelte van Dong Hae waar de rauwe vis wordt opgediend als delicatesse.
Ze staan erbij te kijken als de levende vis voor hun ogen wordt klaargemaakt. Zo ben je inktvis, zo lig je op het bord van een CabrioChallenger. De zuignappen werken nog maar voor de rest smaakt het alleen maar naar meer...
Het is ook de eerste kennismaking met het in kleermakerszit eten, schoenen uit bij het betreden van het restaurant en gewoon proeven, ook al kom je niet in de verleiding het in je mond te stoppen...
Terug op de boot volgt het bekende ritueel. Een klein hapje eten, een potje kaarten en natuurlijk naar de bar. Nog een nacht op de boot en dan Japan, voor vele een spannende gebeurtenis. Zeker omdat de dagafstanden in Japan fors lijken en het nog maar de vraag is of we überhaupt iets kunnen lezen in dit onbekende land...
Jan Willem stapt al vroeg zijn kooi in, geveld door zeeziekte. Feike en Sanne genieten van de vissersboten die, voorzien van volle verlichting, de vangst trachten veilig te stellen en Amy pluist nogmaals de route na. Morgen eindelijk Japan!
Ook voor vandaag het vijfde videoverslag over de TokioChallenge:
Etappe 37, Vladivostok - Japanse zee...
De ochtend verloopt snel. Vladivostok wordt op de valreep nog bezocht om het ultieme Rusland souvenir te vinden voordat de Lada Niva klaar staat om de bagage van de Challengers naar de ferry terminal te vervoeren. Zoals gezegd is het niet een car-ferry zoals wij dat kennen maar toch, strikt genomen is het een ferry. Een passagiersferry dan.
Feike en Jan Willem lopen eerst naar de haven om te controleren of de reeds ingeleverde auto’s echt geladen worden. Frans is aanwezig en leidt een en ander in goede banen. Een hele klus op de vroege ochtend na zijn laatste avond Rusland...
De Challengers zijn om 13.00 uur ontboden. Voor de zekerheid op tijd het hotel uit en voordat de Challengers voor enen de terminal inlopen is de bagage al afgeleverd. Veel wachtende passagiers van vooral Russische en Koreaanse afkomst. Slechts 22 passagiers van een andere afkomst, 19 daarvan kennen we...Amy checkt de Challengers allemaal in en zit als een moederkloek op de paspoorten, tickets, emigratiekaartjes en meer documenten die slechts kunnen zoekraken. Het blijkt het begin van lang wachten.
Iedere week doet de ferry Vladivostok aan en iedere week moeten de mensen door de douane om aan boord van het schip te mogen. Zo ook deze week. De vertrektijd staat op 15.00 uur maar de douane is niet op haar post. 200 mensen wachten voor de deur van de douane met maar één hoop, een geopende deur... De deur blijft gesloten en de Challengers vermaken zich buiten in de zon of in het gebouw van de terminal. Na vele Snickers en cola besluiten Amy en Jan Willem terug te keren naar de stad om Sushi te bestellen als leedverzachtende lekkernij. De actie wordt op prijs gesteld en ruim na de geplande vertrektijd eten de Challengers de Sushi als een voorproefje op Japan.
Eindelijk gaat de deur open en na enige tijd komt er schot in de lange rij wachtende mensen. Bij het vallen van de avond vaart de ferry de haven van Vladivostok uit, een indrukwekkend afscheid van het inmiddels geliefde Rusland.
Eén uur op het dek brengt prachtige uitzichten en uiteindelijk de ondergaande zon. Ron en Jan Willem staan wat na te praten als de kapitein hen uitnodigt op de brug. Ook Rieneke en Anje zijn welkom en de kapitein laat vol trots zijn werkplek zien. Indrukwekkende apparatuur, een geweldig uitzicht en het gevoel in het hart van de operatie te zijn doen het scheepshart van Ron en Jan Willem sneller kloppen. Ron neemt de gelegenheid te baat om op uitnodiging van de kapitein de koers 5 graden naar bakboord te verleggen. Later laat de kapitein het spoor van het schroefwater zien, meer oefening is gewenst...
De klok gaat voor deze gelegenheid 2 uur terug en de Challengers missen bijna het overigens uitstekende buffet. De avond wordt besloten met kaarten, film kijken en natuurlijk slapen op de grond. Wel in een besloten hut maar toch, op zijn Koreaans op een matje...
De boottocht zal tot vrijdagochtend in beslag nemen, we houden jullie op de hoogte!
Weblogs van de teams
Weblog Jan Willem
Deze challenge is al afgerond.
Route CabrioChallenge Tokio 2010
