Ulaan Baatar, voor de Mongoliërs UB, was mooi om mee te maken. Een stad die erg Sovjet aandoet, maar ook vooruit wil en dat blijkt uit alles. Niet in de laatste plaats tijdens een prachtig besloten feest waar we waren uitgenodigd. Veel jonge mensen, dj’s en dansen tot in de late uurtjes.

Ik verlaat de stad om Magda, die oude vriendin, een bezoek te brengen. De regen tovert Mongolië om tot een melancholische mengelmoes van de Schotse hooglanden en vlakten van Siberië. We rijden vroeg de stad uit en handelaren met een overlading aan schapenwol komen ons tegemoet op weg naar de markt. Na ruim 200 kilometer sla ik af naar de tweede stad van Mongolië, Edernet. Hier ontmoeten we Magda die al ruim 12,5 jaar in Mongolië woont en werkt. We komen bij, in haar Hollands ingerichte Lenin appartement en doen ons tegoed aan een kop goede thee. Het is lang geleden dat we elkaar gezien hebben en natuurlijk bekijken we haar levenswerk. Op een steenworp afstand is “haar” schooltje waar dagelijks 24 gehandicapte kinderen worden opgevangen, onderwezen en begeleid. Inmiddels heeft zij 8 collega’s opgeleid om samen met hen deze kinderen een menswaardig bestaan te geven. Niet alleen op school, maar ook door een bezoekprogramma aan gehandicapte kinderen thuis, worden de kinderen essentiële zaken bijgebracht. Het is mooi om te zien dat iemand met zoveel toewijding en enthousiasme ondergeschikte kinderen van een arme, harde, maar zoals reeds opgemerkt opkomende maatschappij in bescherming neemt. Oprecht schrijnend om te horen dat ze ondanks het zeer beperkte budget van € 29.000 per jaar het komende jaar waarschijnlijk als gevolg van gebrek aan baten de deuren moet sluiten. En realist als ze is, wenst ze continuïteit en niet ieder half jaar struikelend verder. De overheid springt niet bij, zij hebben reeds het gebouw, de elektra en de verwarming voor hun rekening genomen. Maar het moet toch mogelijk zijn een aantal bedrijven of mensen te vinden die voor minimaal 5 jaar een toezegging wensen te doen? Mail me, en ik regel het!

De school van Magda



Het klaslokaal

We nemen afscheid en zetten koers naar de grens. Net voor het donker parkeren we onze Niva als eerste auto tegen het hek van de douane aan, een voor 50.000 Turgrut gekocht plekje (€ 31,00). We slapen in één van slechte hotels die ik ooit heb meegemaakt. Grenshandelaren lopen in en uit, en de Vodka uit de gekochte Khingis fles blijkt niet echt te zijn. Het brand in de keel, zelfs als hij slechts wordt gebruikt voor het poetsen van de tanden. Omdat niets aanraakbaar is zonder onherstelbare gezondheidsschade op te lopen...

Oeps...


Voor zevenen gaan we naar de grens en ruim een uur voordat deze opengaat is het een drukte van belang. Handelaren proberen het beste plekje te krijgen, vrouwen trekken de te verkopen handelswaar over elkaar aan om geen invoerrechten te betalen en beambten in allerlei uniformen worden aangereden om aan de slag te gaan. Iedere dag hetzelfde, iedere dag dezelfde handelaren, iedere dag de grens over om daarna weer direct om te keren om Russische waar Mongolië weer in te brengen...



Dringen bij de grens


Uiteindelijk worden we binnengelaten, auto registreren, paspoortcontrole, stempels, stempels, stempels en uiteindelijk naar de Russische afdeling. Hier herhaalt zich de procedure en na ruim vier uur rijden we Rusland in. Geen slecht resultaat voor twee Nederlanders in een Russische auto en geen enkele kennis van de taal. Het moet gezegd, we zien enkel aardige en meewerkende Russen.



Welkom in Rusland


Op Russische bodem voelt het allemaal weer een beetje vertrouwd. We stomen op naar Ulan Ude waar we weldra op het terras aan een gewone biefstuk zitten. Een goed getapt biertje maakt het compleet en terugkijkend was deze fieldtrip bittere noodzaak. Maar ook de bevestiging dat de TokioChallenge weer een hele mooie zal worden. Ik kan bijna niet wachten tot september!

Het plein in Ulan Ude




Ulan Ude


Morgen zetten we koers richting het westen om in 4 dagen weer in Novosibirsk aan te komen. Nog even samen 4 dagen genieten van Rusland en natuurlijk pikken we halverwege de finale mee!

De accommodatie in Chachorinsk is een echte Challenge accommodatie. Eén waar je eigenlijk een nachtje langer zou willen blijven...

Maar we moeten door. Ik neem afscheid van de beroemdste Mongoliër, de worstelaar Asa, en via het klooster rijden we de voormalige hoofdstad van het groot Mongoolse rijk uit.

De weg is prima te doen, af en toe een diep gat maar het blijft Mongolië. De 350 kilometer naar Ulaan Baatar verlopen voorspoedig. Na ruim 5 uur ontwaren we een grote stad vanuit het grote niets dat Mongolië heet. Ruim een derde van de bevolking woont in deze stad die de laatste 7 jaar is geëxplodeerd. De bevolking is met 600.000 toegenomen en dat is overal merkbaar. Het verkeer is een volledige chaos. Het duurt ons een uur om überhaupt de stad in te komen. Wat een verschil ook met 3 jaar geleden toen de EurAsia Challenge deze stad bezocht. In mijn herinnering hadden we destijds helemaal geen last van vastlopend verkeer en bestond Ulaan Baatar slechts uit een plein en een warenhuis.

Ik baan me al claxonerend een weg door de chaos. De hitte is verlammend en na een zoektocht naar het beste hotel komen we terecht in het Kempinski. Wat een verademing! Maar ook hier is duidelijk dat we in Mongolië zijn. Watertoevoer, temperatuur van de douche, het is allemaal onvoorspelbaar. Maar goed, een bed met een echt matras en een douche waarbij je niet geëlektrocuteerd wordt is een ongekende luxe na ruim een week Mongolië.

Zelfs hier... een elektrische auto!

Ik heb in de stad met diverse mensen afspraken gemaakt. Onder andere over de mogelijkheid van oost Mongolië. Na alle informatie en ervaring naast elkaar gelegd te hebben is maar een conclusie mogelijk, het oosten is een no go. We zullen dus tijdens de TokioChallenge kiezen voor de (prachtige) noordelijk route en via Ulan-Ude in Rusland afbuigen naar het oosten richting Vladivostok.

 
Wat een luxe!

Samen met nog een handjevol Nederlanders wordt midden in de nacht de halve finale gekeken. Vermoeid stap ik tegen 6 uur ’s ochtends m’n bed in...

De blik is nu gericht op Ulan-Ude. Maar niet voordat ik een vriendin uit het verleden in Edernet bezocht heb die daar uit overtuiging haar uiterste best doet om het leven van een aantal gehandicapte Mongoolse kinderen aangenamer te maken.

Het volgende en laatste verslag vanuit Ulan-Ude!